Kryss

Kulturplanlegging

Mangfaldet er eit byfortrinn

Publisert 26.02.08 av Ulrika Staugaard

– Sjølv om vi får mykje skryt, har vi store utfordringar. Drammen er ein kulturell smeltedigel, og det er vårt konkurransefortrinn dersom vi utnyttar det klokt.

 

Det seier ordføraren i Drammen, Tore Opdahl Hansen (H). Kommunen var i 2006 vertskap for den årlege konferansen til storbyane der hovudtemaet var "Kulturelt mangfold i byene". På Union Scene blei dei største byane i Noreg oppdaterte om korleis dei kan bli endå meir inkluderande og dra betre nytte av det kulturelle mangfaldet i byane.

– Det er hyggjeleg at folk trekkjer fram Drammen som eksempel på ein by som tek kulturmangfaldet på alvor. Men sjølv er vi ikkje fornøgde med den jobben vi har gjort. Vi vil bli ein endå meir inkluderande by, seier Opdahl Hansen.

Drammen har 24 prosent innvandrarar og er etter Oslo den byen i Noreg som har størst del innvandrarar. Prognosar tilseier at delen har auka til rundt 39–42 prosent i 2017.

– Årsaka til auken er først og fremst at stadig fleire eldre innvandrarar føler seg som drammensarar, seier ordføraren og fortel at delen eldre med utanlandsk opphav som reiser ut når dei pensjonerer seg, blir stadig mindre.

– Vi ser positivt på den fleirkulturelle røynda og vil satse på auka inkluderingsarbeid, seier Opdahl Hansen.

Grunnleggjande føresetnad

Opdahl Hansen fortel at Stortingsmelding 49: Mangfold gjennom inkludering og deltakelse (2003–2004) samanfattar grunntanken til kommunen om mangfald, og trekkjer fram eit utdrag av meldinga:

Regjeringen ønsker et samfunn som tar opp i seg det nye mangfoldet i befolkningen. Regjeringen ser en stor utfordring i å forandre bildet av ”vi i Norge” slik at det samsvarer med den faktiske befolkningssammensetningen. Dette skjer best ved at alle befolkningsgrupper er inkludert og respektert på ulike samfunnsområder.

– Når vi har 10 000 av 60 000 fleirkulturelle drammensarar, kan vi ikkje ha ein politikk der det fleirkulturelle aspektet inngår som eit kapittel i ein plan. Det må vere ein grunnleggjande føresetnad for heile planen, seier Opdahl.

Ordføraren har ambisjonar om å tydeleggjere mangfaldet i både kommuneplanen og i den praktiske byplanlegginga.

– Når vi utarbeider byrom, tek vi omsyn til at det er 20 prosent drammensarar med annan kulturell bakgrunn som òg skal trivast i byen. For eksempel er mange frå Tyrkia flinkare til å bruke grøntområda til familiepiknikar. Det er ein medverkande faktor til at vi no skal få 200 mål med elvepark, fortel ordføraren.

Norsk A4-haldning

I Stortingsmelding nummer 49 blir det lagt vekt på at det i Framtids-Noreg vil bli mindre meiningsfylt å trekkje strenge skiljelinjer mellom innvandrarar og nordmenn, mellom ”oss” og ”dei”.

– Tidlegare brukte vi norske løysingar og evna ikkje å sjå mangfaldet, seier ordføraren.

Han meiner det ikkje er ei overdriving å hevde at mange nordmenn tidlegare forventa at innvandrarane med tid og stund skulle begynne å gå med bunad og vifte med flagget på 17. mai.

– Mange tenkte at ”berre dei får vere her lenge nok, så går det seg nok til. Då går det nok over.” Men mangfaldet er komme for å bli, og det krev ein mykje meir offensiv innfallsvinkel enn det vi har vore vane med i Noreg, seier Opdahl.

Opdahl er oppteken av at identiteten vår som menneske er avhengig av at vi får behalde kulturen vår og ta vare på historia vår.

– Vi må sørgje for at ein skal kunne behalde røtene sine og likevel greie seg godt. Vi bør innrette oss etter at vi er forskjellige og vil bli verande forskjellige. Då blir vi betre i stand til å leggje til rette for ulike behov, seier Opdahl Hansen.

Det offentlege ansvaret

Ordføraren peiker på ansvaret kommunane har for å skape felles arenaer og for å stimulere toleranse. Erfaringa hans er at vi må vere realistiske og sjå ting slik dei er, og ikkje slik vi ønskjer at det skal vere. Men det er ein krevjande prosess.

– Vi tek ikkje automatisk omsyn til andre sine behov. Vi må aktivt be om innspel frå dei som saka gjeld, seier Opdahl Hansen og påpeiker at haldningane blant dei kulturelt norske drammensarane ikkje er betre i Drammen enn andre stader i Noreg.

– Det er større openheit hos dei unge enn hos dei eldre. Det skriv seg frå at ein ikkje har hatt mange felles arenaer for å bli kjende, seier Opdahl Hansen.

Tekst: Stine Vikelsand for kryss.no

Relatert